Ramos'un çilesi ve bir anı

Bobiler'de şu monteyi görünce acayip beğendim...



Bir an çocukluğum gözlerimin önüne geldi... Arabanın altına kaçan topu çıkarma çabaları... Ne günlerdi ya...



Bir de ufak bir anım aklıma geldi. Onu anlatayım...



Mahalle maçları kariyerimin en önemli maçıdır hala daha unutamam...



Aktif futbol hayatım ya kaleci ya forvet olarak devam etmiştir (kaleci olarak gösterdiğim performans o kadar iyi olunca "ben rakip kalecinin nereden gol yiyeceğini daha iyi bilirim" diye mahalle arkadaşlarını kafalayıp sonradan forvet oynamışlığım vardır. Fakat sonumuz Trabzonsporlu Hamdi'ye benzedi ve bu mevkide jubilemizi yaptık)...



Neyse yine arka mahalleyle -mahalle dediysek sokak aslında- önemli bir maç. Ben kalede o kadar iyiyim ki biz yedi tane gol atmışız ama benim kalede tek bir gol yok... Rakip için gol atmak artık bir hırs olmuş... Adamlar farka rağmen bir gol atmak için kıvranıyor... Yine böyle şutlardan birini uçarak çıkartıyorum... Ve top bir arabanın altına gidiyor... İşte Ramos'un bu pozisyonundakine benzer bir hareketle topu alıp iki elimle kalenin önüne gidiyorum... Rakip mahallenin oyuncuları "Hop hop el var, penaltı" diye bağırırken ben "Oğlum kaleciyim lan ben..." deyip degaj yapıyorum... Onlarda kalenin hemen yanındaki arabanın altına giden topu kalecinin alması kurnazlığıyla bir kez daha bana hayran oluyor...



Neyse efendim, sonra her pozisyonda bir o tarafa bir bu tarafa uçan oğlunun kıyafetlerini mahvetmesine dayanamayan annem tarafından yemek yeme bahanesiyle zorla eve çağrılıyorum... Tabi ondan sonra da sokağa çıkmama izin vermiyor... Ben de yemeği yer yemez balkondan bizimkilere bağırıyorum: "İbo ne oldu la gol yedik mi?" diye... Ben yemek yerken iki gol yemişiz... Ama bizim mahallenin tüpçüsü gürültüye dayanamıyor ve çocukları kovunca o maç da öyle bitiyor...



İki gün sora arka sokakta bu sefer deplasmanda maçın rövanşındayız... Kalede yine benim... Biz 3-0 öndeyken gol yiyorum... Çocuklarda bir sevinç... Adamlar yıkıyor ortalığı bana gol attılar diye...



Ramos'un bir fotosundan ne günlere gittik ya... Ama hoş olmuş gerçekten... Helal olsun monteyi yapan arkadaşa... O da bizim yollardan geçmiş...

Bloglara cevap verme diyagramı

Diyelim ki şirketiniz, kurumunuz, derneğiniz ya da örgütünüz hakkında benim gibi densizler bloglarında yazı yazdılar. Bu gibi durumda ne yapmayı planlıyorsunuz?

Valla yapılacak çok fazla şey yok. Hemen en yakın mahkemeye başvuruyorsunuz. Aslında Diyarbakır, Hakkari gibi yerlerde elemanlarınız varsa oralara başvurun ki benim gibi gariban blogger’lar oraya kadar gidemeyecekleri için savunma yapamasınlar. Sonrasında Telekomünikasyon Kurumu bloga “Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir” başlıklı tasarımın günün ihtiyaçlarına göre değiştiği güzel bir yazı ekliyorlar. Böylece sorununuz hallledilmiş oluyor.

Tabi, bu Türkiye gibi bir ülkede olan bir uygulama. Elin ABD’sinde böyle bir çözüm yöntemi olmadığı için kurumlar farklı yöntemlere başvuruyorlar.

Aşağıdaki diyagram da ABD Hava Kuvvetleri’nin meseleye ele alış şeklini yansıtıyor. Adamlar üşenmemişler iletişimin standart olması için standart bir prosedür hazırlamışlar. Bu Amerikalılar’da çok salak insanlar yahu! Kahvenin üzerine bile “dikkat çok sıcaktır” şeklinde uyarı yapıp prosedür ortaya koyuyor.

Bak bize! Türk işi bir çözümümüz var. Öyle “evet” ya da “hayır”larla olayı dallandırıp budaklandırmaya ne gerek var? Kapattırıverirsin olur biter.