Çok sıradan 5 farklı öykü. Fransız realizmi bu olsa gerek. Bu vesileyle benim aklıma başka bir şey geldi. Gittiğim cenazeleri hatırlıyorum da ben genelde yakınlara baş sağlığı dileyip bir kenara çekilir, mevta ve ölümü düşünürüm. Fakat bence millet olarak cenaze adabımız pek yok. Birini bana oğlunun CVsinin durumunu sorduğunu hatırlıyorum, bir başkasının da kentsel dönüşümdeki evinin elektrik işlerini sorması gibi. Yahu bu tür meselelerin konuşulması gereken yer burası mı? Bence cenazelerde konuşmanın yasaklanması görgü kuralı olmalı. Ya, işte baş sağlığı dileyip geç kenara. Mevtayla geçirdiğin zamanı an, namazını kıl, sonra defin sırasında bir kaç kürek toprak da sen at. Yahu dünya meseleleri hiç bitmez. Bari şurada 1-2 saat o kaçınılmaz sonu düşün.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder