cok kitap okuyan birisi olarak lan neden ben de bir kitap yazmiyorum ki dedim kendi kendime. sonra da dur ortalama bir insan nasil bir kitap yaziyor diye tesaduf eseri bu kitabi buldum ve okumaya basladim.
kitaba gelince biraz fazlaca uzun. ılk plot twistin olmasi icin bir 120 sayfa okumak gerekiyor. bazi karakterler ise niye kitapta var diye sorguladim. mesela grek? adam geziyor sadece ortalikta. bir yan karakter bir kitapta varsa bu ana karakterlerle arasindaki iliski icindir ve main plota yapacaklara katki icin varlardir. aslinda tilet ve nadine de biraz gereksiz oldu diyordum ama en azindan onlar jordan ve karinin hayatlarina bir sekilde dokunuyorlar.
onun disinda bazi plotholelar, factual errorslar olsa da gercekten bekledigimden cok daha iyi bir roman cikti acikcasi. kitabin cogunda lan acaba bu yazara psikologu basindan gecen kotu bir iliskinin terapisi icin bir seyler yazmasini tavsiye etti de o da bunu mu yazmis acaba hissine kapildim. kitabin ana karakteri jordanin yazarin kendi basindan gecen olaylari yasadigi bariz. hos yazar bu da fark edilmesin diye ana karakteri erkek yapmis -yazar kadin-. ama ben yine de iyi yazdigini dusundum. yani uslup duzgun, tasvirler ve diyaloglar yerli yerinde.
son 30 sayfadaki plot twist de artik tum populer turk roman yazarlarindan tanidigimiz okuyucuya son bir sok yasatip romani kurtarmanin bilinen yolu.
simdi usenmeyip butun bunlari niye yazdim? aslinda gelmek istedigim nokta su: bu yazar bence bir zulfu livaneli, bir elif safak, bir ayse kulin ayarinda bir roman yazmis. yani demek ki hayat akisinda biraz sansi yaver gitse su anda her sene roman yazan populer bir yazar olabilirmis. yani demek istedigim bir yerden sonra woody allenin da dedigi gibi basari yuzde seksen dogru zamanda dogru yerde gorunmekle alakali.
sonuc olarak benzer kitaplarla yasadigim tecrubelerden dolayi beklentilerimin iyice dustugu bir alanda beni sasirtan bir roman oldu. yazarin biraz sansinin yaver gitmemesine uzuldum dogrusu. yani 2015te yayinlammis ve baskisi da yenilenmemis. yazarin baska kitabi da yok epey sene gecmesine ragmen :(
.jpg)
İlk defa Japon öyküsü okuyunca Japonlara karşı olan tırsmamı daha da artırmış olan 2 öyküyü içeren kitap. Zaten bu Japonları gerek tarih boyunca yaptıkları gerekse de 2. dünya savaşındaki tutumlarından dolayı biraz tekinsiz bulurdum. Cinayet öykülerindeki sapkınlıklar bunun tuz biberi oldu.
tipik bir woody allen filmi. beni de en cok etkileyen kisim filmin baslarinda adamin karisiyla yaptigi diyalogda gecen “politik olarak da ideal olan bir dunyada yasasak bile hala daha ciddi sorularimiz olurdu” minvalindeki aciklamalarla gunumuzde politik meselelere yapilan gecicilik vurgusuydu. asil olan varolussal sorular, butun bunlarin anlami var mi, daha fazlasi var mi gibi seyler.
filmin sonunda da aslinda bu sorunun cevabinin olumsuz oldugunu goruyoruz. yani hayat herkes icin anlamsiz. ama bu da onun bos oldugu anlamina gelmez. git bir iste calis, asik ol, evlen vs. icini doldur.
hos bir filmdi dogrusu. woody allenin hayatin anlamini bulamamasi da bu konuyla ilgili onlarca film cekip, kitaplar yazan birisi olarak 85 yasinda da geldigi nokta itibariyle ne bileyim biraz trajikomik olmus. yani siz de bu konuya oyle kafa yormayin bunca sene sonra geldigim nokta bu, takilin, gidin hayatinizi yasayin iste der gibi olmus.
